Όσοι έχετε δει την ταινία Jumper θα διαπιστώσατε υποθέτω ότι είναι αρκετά ευχάριστη, χωρίς όμως να κάνει και τη διαφορά. Για όσους πάλι δεν γνωρίζουν για τι πράγμα μιλάω θα κάνω μια σύντομη αναφορά. Ο κεντρικός ήρωας της ταινίας, του οποίου το όνομα δεν συγκράτησα, έχει de facto την ιδιότητα να τηλεμεταφέρεται. Όταν το ανακαλύπτει φεύγει να ζήσει τη ζωή του, αλλά κάποια στιγμή γυρίζει πίσω για την κοπέλα που αγαπάει. Δεν είναι όμως ο μόνος “jumper” και μαθαίνει γρήγορα ότι πρέπει να παλέψει για την επιβίωσή του αφού υπάρχουν οι κυνηγοί των jumpers οι paladins. Τελικά καταφέρνει να σωθεί αυτός αλλά και να κερδίσει το κορίτσι. Anyway το σημείο ενδιαφέροντος είναι το ακόλουθο, ο jumper μπορεί να τηλεμεταφερθεί μόνο με οπτική ανάμνηση του προορισμού του.

Τι θέλω να πω; Έχουμε μια ταινία όπου πλεονάζουν οι αναφορές σε εξωτικά μέρη, προορισμούς διακοπών, αξιοθέατα Ευρωπαϊκών πόλεων και μέρη που κανείς δε θα μπορούσε να πάει σε όλη τη ζωή του. Όχι με ένα μέσο εισόδημα τουλάχιστον. Ο jumper λοιπόν αποφασίζει να πάει στο Λονδίνο και τον βλέπουμε δίπλα στο μεγάλο δείκτη του Big Ben, ύστερα αποφασίζει να χτυπήσει ένα γκομενάκι σε μια pub και το πρωί γίνεται καπνός από το σπίτι της και πάει ξέρω γω που για surfing. Ωστόσο, τι ατυχία, δεν έχει κύμα. Ακούει ότι στη Χαβάη όμως έχει 10 μέτρα κύμα, οπότε no problem για το φίλο μας… Και η ταινία συνεχίζει το βιολί της έτσι μέχρι τέλους.

Προσωπικά η ταινία δεν ήταν κακή. Σχεδόν με ενόχλησε όμως αυτό το πυροβόλημα κυριολεκτικά τοποθεσιών και ο τρόπος που προβάλονταν η τσάμπα πρόσβαση σε αυτές. Ένιωσα άσχημα και δε μπορούσα να αποφασίσω. Τι μου λέει η ταινία; Πόσο γαμάτος είναι ο τύπος που παει παντού τσάμπα, ή πόσο τραγικά συνηθισμένος είμαι εγώ που πρέπει να κάνω οικονομία 1 χρόνο για να πάω κάπου 5-6 ημέρες;

Στο ίδιο κλίμα, αλλά σε σαφώς χαμηλότερη κλίμακα κυμαίνεται και το “τραγούδι” της Πρωτοψάλτη, “έλα να πάμε στη Χαβάη”. Από ότι λέει, χρήματα δεν παίζουν, αλλα don’t worry, be happy και φυσικά πάμε στη Χαβάη όπως όπως. Σε αυτό το ρημάδι το σπίτι να μη μείνουμε μόνο, να πάμε κάπου που δεν έχουμε πάει… Η ταινία δεν δημιουργήθηκε φυσικά για τα μάτια του ελληνικού κοινού μόνο, αλλά και αυτή και το προαναφερθέν τραγούδι μας πιπιλάνε το ταλαίπωρο κεφάλακι μας. Πειρασμοί. Αν μπεις σε μια τράπεζα το πρωί και κάτσεις στην ουρά οι 7 στους 10 αποπληρώνουν δόσεις δανείων ή πιστωτικές. Αν ανοίξεις την τηλεόραση και δεις διαφημίσεις τα είδη δανείων αυξάνονται και πληθύνονται και τα επιτόκια ως δια μαγείας γίνονται όλο και πιο συμφέροντα. Μα πως; Έλα τώρα τα ψιλά γράμματα θα κάτσουμε να διαβάσουμε…; Τώρα που έρχονται και οι γιορτές να δούμε τι θα γίνει…

Και τελικά δεν ξέρω τι να πιστέψω. Αυτές οι αναφορές σε ταξίδια, ρούχα, αυτοκίνητα και ότι άλλο θέλετε εσείς που στοχεύουν την τσέπη του Έλληνα και που αγγίζουν τα όρια της προπαγάνδας και της υποκίνησης πολλές φορές γίνονται μελέτημένα και επίτηδες; Ή μήπως συμπέφτουν όλα τυχαία; Η απάντηση αφήνεται στην κρίση του αξιότιμου αναγνώστη…