Όχι, ο χαζόπουλος δεν είναι αναγραμματισμός του Ζαχόπουλου. Χίλια δυο μπορεί να ήταν αυτός, χαζός όμως με τίποτα.

Οι χαζόπουλοι είναι μια σχετικά νέα, καθοδηγούμενη φάρα Έλληνα, άκρως επικίνδυνη από πολλές απόψεις και δυστυχώς ο αριθμός τους αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο. Εφόσον έχουμε να κάνουμε με μια μάζα λοιπόν, και επειδή δεν είμαι σε θέση να αμφισβητήσω τις απόψεις των καθηγητών μου στο λύκειο περί ψυχολογίας των μαζών, είναι προφανές πως ο όχλος αυτός από κάποιον χειραγωγείται. Παρ’ ολ’ αυτά, ο συντονιστής αυτός δεν τυχαίνει στην περίπτωση των χαζόπουλων να ταυτίζεται με τον/τους ιδρυτή/ές του κινήματος.

Οι Ιδρυτές άρχισαν να συνομωτούν εναντίον του Ελληνικού λάου γύρω στο 2002, αν δε με απατά η μνήμη μου, χρησιμοποιώντας ως μέσο επιρροής την τηλεόραση. Όπως είναι αναμενόμενο, το περιτύλιγμα της βόμβας ήταν πανέμορφο: Μια ωραία παρουσιάστρια, 2 κοπέλες που η ομορφιά τους συγκρίνεται μόνο με τη βλακεία τους, άλλες 3 τέτοιες κοπέλες, 2 gay – γιατί η μειοψηφεία (;) είναι αυτή που κάνει τη διαφορά – και… ¨Χρόνια σου πολλά!”. Έτσι προέκυψε η Λαμπίρη στο Άστρο της ελληνικής τηλεόρασης, η Στεφανίδου που, για να δεί το Άστρο ανέβηκε (θα ήθελα πολύ να πω “έκατσε” αλλά είναι πολύ έξυπνη για να την πατήσει έτσι εύκολα) πάνω σε μια Κεραία και κάποιες “τριτοκλασάτες” ξανθιές στον αστερισμό του Alpha centaury και σε διάφορους “εναλλακτικούς” αστερισμούς (πιο μακρινούς απ’ όσο θα μπορούσε να φανταστεί ποτέ του ο μακαρίτης ο Douglas).

Επειδή παρθενογέννεση μία φορά έγινε και συζητιέται ακόμη το θέμα, δε θα πω πως οι ιδρυτές δημιούργησαν μια άλφα κατάσταση απ’ το μηδέν αλλά πως εκμεταλλεύτηκαν αυτή την αλφα κατάσταση για να δημιουργήσουν μια βήτα. Η άλφα κατάσταση είναι η μιζέρια του μέσου Έλληνα, απόρροια της ηλίθιας νοοτροπίας του (μοιρολατρία και καλοπέραση μαζί) και της έλλειψης εμπιστοσύνης προς τους πολιτικούς της χώρας. Για το τελευταίο δεν μπορώ να τον (μας) κατηγορήσω. Ο λαός λέει “Συν Αθηνά και χείρα κίνει”. Ε, ρε Αθηνά, πέτα και συ λίγο στήθος έξω να δεί ο κόσμος πως έχει ακόμη το vibe μέσα του. Ποιός μίζερος άνθρωπος λοιπόν δε δέχεται απλόχερα το δωράκι που θα τον κάνει παροδικά να ξεχάσει τη μιζέρια του; Αν σ’ αυτό προσθέσουμε και την έμφυτη περιέργεια του ανθρώπινου είδους (τι έχει άραγε μέσα το δωράκι;) καταλήγουμε μ’ ένα μανιασμένα ξεσκισμένο περιτύλιγμα και το άτομο σε μια γωνία κουρνιασμένο να κρατάει σφιχτά το δώρο του, να το κοιτάζει με γουρλωμένα μάτια και να ψιθυρίζει με psycho φωνή “My precious!”.

Ο καιρός περνά, έρχονται κάθε μέρα όλο και περισσότερα δώρα, ο έλληνας ασχολείται μόνο με τα δώρα του – ίσως και με κάτι άλλο που δε μοιάζει με δώρο αλλά που η ενασχόληση μαζί του έχει το ίδιο αποτέλεσμα – και τότε κάποιος από τη δική του σκοτεινή γωνιά βλέπει τη βήτα κατάσταση που έχει διαμορφωθεί και καταλαβαίνει πως μετά το βήτα ακολουθεί το Γάμα. Λόγω της περίεργης φύσεως του γράμματος αυτού, αυτός ο κάποιος αποφάσισε να φτάσει πρώτος εκεί για να μην υποστεί ο ίδιος αυτή την περιέργη φύση. Διαλέγει λοιπόν μέρα, ώρα και ρούχα και πετάγεται μπροστά στους πλέον χαζούς έλληνες που, ψαρωμένοι, βλέπουν σ αυτόν τα γνωρίσματα του Αρχηγού, του Συντονιστή, του ενός και μοναδικού Λυτρωτή. Όχι, δεν αναφέρομαι στον Ιησού. Αυτός ήταν cool. Μιλάω για το Λαζόπουλο.

1) “ΤΙ; ΔΕ Σ’ ΑΡΕΣΕΙ Ο ΛΑΖΟΠΟΥΛΟΣ; ΠΟΣΟ ΜΑΛΑΚΑ* ΕΙΣΑΙ;

2) “ΤΙ; ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΛΑΖΟΠΟΥΛΟ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΔΒΔΟΜΑΔΑ;”

3) “ΤΙ; ΓΕΝΝΗΣΕ Η ΓΑΤΑ ΤΟΥ ΓΕΙΤΟΝΑ;”

Ε ναι λοιπον, το λέω. Δεν τον πάω το Λαζόπουλο του Αλ τσαντίρι νιουζ. Δεν πάω ούτε κ αυτούς που με έκφραση του τύπου “ΑΟΥΑ?!” με ρωτάν την πρώτη απ’ τις τρεις ερωτήσεις. Και ναι, αυτή την τρίτη “Δε θα γίνει της Τρίτης” όπως χαρακτηριστικά λέει στο διαφημιστικό ο τύπος. Όσο για τη γάτα του γείτονα, ΠΟΥ ΣΤΟ #$%^! ΘΕΣ ΝΑ ΞΕΡΩ;

Τι περιέχει λοιπόν ένα Αλ τσαντίρι νιουζ;

1) Ανέκδοτα που του στέλνουν.

2) Videos που του στέλνουν.

3) Τραγούδια.

4) Πρόστυχο αλλά όχι έξυπνο humor.

5) Ηλίθιες γκριμάτσες και κινήσεις που κάνουν το πλήθος να σπαρταρά (ναι, ούτε και τον jim carey πάω στις κομωδίες του. Δεν αμφιβάλλω πως έχει τρελό ταλέντο στο να κουνά τους μύες του αλλά αυτό δεν τον κάνει καλό ηθοποιό σε καμία περίπτωση).

6) Αυτοπροβολή (“Ναι, κάνω την τελευταία μου πρόβα εδώ, μπροστά σας, για σας” / “κ εγώ μαζί σας είμαι” / “Σας νιώθω” / “Εμένα δε με νοιάζουν τα νούμερα (?!)” κ άλλα τέτοια που δεν έχουν καμία μα καμία θέση στη σάτιρα).

7) Σχολιασμό των ατόμων που προβάλλουν τα μεσημεριανά και των οποίων τα ονόματα δε θα ‘πρεπε να ‘χουμε ακούσει ποτέ. Ρε ηλίθιε Έλληνα – χαζόπουλε, γιατί γελάς; Νομίζεις πως είσαι ανώτερος; Για να γελάς θα πρέπει να τους ξέρεις αυτούς που διακομωδεί ο Συντονιστής σου, πράγμα που σημαίνει πως είσαι κι εσύ στους βλάκες που παρακολουθούν τα μεσημεριανά. Κόπανε. Ε κόπανε.

8) Videos (πολιτικού ή μη περιχομένου) από εκπομπές. Αυτό το κάνει και ο Θέμος. Αλλά ξέχασα, συγγνώμη, ο Λαζόπουλος είναι παιδί του λαού γιατι “μας νιώθει”.

9) Πολιτική σάτιρα που δεν ξεπερνά τα 20-25min. Αυτό το δέχομαι και το επικροτώ. Πως όμως μπορεί κάποιος να είναι αρχηγός μιας ομάδας όταν βάζει 1 στα 9; Επειδή όμως αυτό γίνεται, ας το θέσω διαφορετικά. Ποιός μπορεί να γίνει αρχηγός μιας ομάδας όταν 8 στις 9 ενέργειες του είναι φιάσκο;

Χαζόπουλοι παντού. Τους συναντάς στο πανεπιστήμιο, στο δρόμο, στο supermarket, στις δημόσιες υπηρεσίες, μέχρι και στο internet έχουν εξαπλωθεί. Ζούν ανάμεσα μας. Ε ναι λοιπόν, μ’ αρέσει να βγαίνω Τρίτη βράδυ έξω για χαλαρό ποτό κ αυτό γιατί ξέρω (ξέρω λέω, όχι πιστεύω) πως δε θα συναντήσω Χαζόπουλους.

Και στην τελική, Ο χαζόπουλος που – ούτως ή άλλως – βλέπει Λαζόπουλο δε διαφέρει σε τίποτα από το μέσο Αμερικάνο που έβλεπε το Married with children και γέλαγε.